Frans Wauters heeft op 1 april het leven verlaten. De dood, alhoewel imminent, heeft hem toch in snelheid genomen. Hij is thuis in Le Quesnoy-en-Artois in zijn slaap gestorven.
Zijn journalistieke carrière begon in 1969 bij de Volksgazet. Na het faillissement van die krant in 1978 werkte hij mee aan de start van De Morgen. Begin jaren tachtig lag hij er mee aan de basis van de informatisering van de redactie en de paginaopmaak. In 1987 stapte hij over naar de VUM, aanvankelijk als instructeur voor het elektronische redactiesysteem. Vanaf 1991 werd hij tot aan zijn brugpensioen in 2003 weer schrijvend journalist bij Het Volk en Het Nieuwsblad. Hij volgde voornamelijk het sociaal-economisch nieuws. Bij De Morgen en de VUM was hij ook vakbondsafgevaardigde.
Na zijn brugpensionering had hij meer tijd voor zijn passies. De wereldzeeën bezeilen bleef een droom, maar hij bouwde wel een zeilboot. Toen die klaar was, begon hij aan een grotere. Zijn derde, een catamaran, bleef in de steigers. Zijn jongste dochter zal hem afwerken.
Frans bleef ook actief in de sector. Zo was hij jarenlang secretaris-penningmeester van de VVJ en de AVBB en penningmeester van de Raad voor de Journalistiek. Van 2007 tot 2012 was hij directeur van de JAM. In die periode was hij drijvende kracht achter de realisatie van het Journalistenhuis in de Zennestraat.
Dat het journalistenpensioen nog bestaat, is in belangrijke mate te danken aan Frans. Hij toonde aan dat de geplande afschaffing eind 2011 door minister Vincent Van Quickenborne geen besparing maar een meeruitgave voor de overheid zou zijn. Over pensioenen moest je Frans niets wijsmaken. Onlangs nog, op 19 februari, publiceerde hij op Apache een artikel over de hervormingsplannen van de regering waarin hij de pensée unique en het gebrek aan kritische journalistiek hekelde over de zogenaamde onbetaalbaarheid van pensioenen.
De leegte die Frans Wauters achterlaat als echtgenoot, vader, vriend en journalist is immens.
Gie Van Roosbroeck
