Cover: 

En hij maakt duidelijk dat hij voor de tweede optie kiest, door studenten ‘multicultureel competent’ op te leiden. Daar staat ook Dala voor: de politiek heeft begrepen dat de diversiteit in Europa nog zal toenemen, schrijft ze. De bedrijfswereld volgt schoorvoetend, met het aanwerven van allochtonen en met het afstemmen van het productengamma op de behoeften van de multiculturele samenleving. De media mogen niet achterblijven, betoogt ze. Wat volgt is een werkboek dat pleit voor het benaderen van onderwerpen vanuit een andere invalshoek, voor het netwerken buiten het klassieke ‘witte’ wereldje, voor het besef dat ‘allochtonen’ geïnformeerd worden door andere informatiebronnen, zoals Al-Jazeera. En ze geeft voorbeelden van hoe Belgische journalisten zich vergissen als ze imam Nordine Taouil een moslimspreekbuis noemen, of Abou Jahjah een allochtoon. Het is een werkboek, met opdrachten en oefeningen, met tips en getuigenissen. Met do’s en don’ts. Met waarschuwingen voor stereotyperingen en voor gevoeligheden en misverstanden. Met enerzijds een pleidooi voor neutraal taalgebruik en anderzijds sympathie voor geëngageerde burgerjournalistiek, zoals dat heet sinds het woord ‘amateur’ een negatieve connotatie heeft. Met facts en fi gures die het belang van de islam moeten illustreren en aardige weetjes over de manier van communiceren in andere culturen. Alles samengevat, op het einde van het boek, in tien ‘spelregels’. (ID)